Czy Diabeł rzeczywiście jest nadnaturalną postacią?„Lecz każdy bywa kuszony przez własne pożądliwości”JAKUBA 1:14Wiele religii wyznaje pogląd, iż istnieje potwór zwany Diabłem lub Szatanem, który to jest źródłem wszystkich problemów i który to odpowiada za popełniane przez nas grzechy. Ale Biblia uczy, że Bóg jest Bogiem Wszechpotężnym i że Aniołowie nie mogą grzeszyć. Oznacza to, iż niemożliwym jest istnienie jakiejś nadnaturalnej istoty, która działałaby w opozycji do Boga. Kwestionujemy supremację Wszechmocnego Boga wierząc, że taka istota rzeczywiście istnieje. Źródło ZłaPowszechnie uważa się, że dobre rzeczy pochodzą od Boga a złe od Diabła czy Szatana. Starożytni Babilończycy wierzyli w bóstwo dobra i bóstwo zła. Boża odpowiedź brzmiała: „Ja jestem Pan i nie ma innego, oprócz mnie nie ma Boga... Ja tworzę światłość i stwarzam ciemność, Ja przygotowuje zarówno zbawienie jak i nieszczęście, Ja Pan, czynię to wszystko” (Izajasza 45:5-7,22). Bóg jest Autorem, Twórcą ‘nieszczęścia’ w tym sensie. Istnieje różnica pomiędzy nieszczęściem a grzechem. Grzech pojawił się na świecie jako rezultat działania człowieka nie Boga (Rzymian 5:12). Bóg mówi Babilończykom, „oprócz mnie nie ma Boga.”. Nie ma żadnego źródła mocy oprócz Niego. Tak więc szczerze wierzący w Boga nie może akceptować idei o istnieniu nadnaturalnego diabła czy demonów. Bóg: Sprawca NieszczęściaIstnieje wiele przykładów tego, że to Bóg sprowadza „zło” na życie ludzi.
Tak więc Bóg jest źródłem „zła” w sensie bycia ostatecznym Zezwolicielem pojawiania się w naszym życiu różnego rodzaju problemów. Ortodoksyjne pojęcie Diabła - nielogiczne„Bo kogo Pan miłuje, tego karze... Jeśli znosicie karanie, to Bóg obchodzi się z wami jak z synami... Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne... później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni.” (Hebrajczyków 12:6-11). Pokazuje to, iż próby jakim poddawani jesteśmy przez Boga w ostateczności prowadzą do naszego duchowego wzrostu. Twierdzenie, że diabeł zmusza nas do grzechu w tym samym czasie sprowadzając na nas problemy, które prowadzą do naszego wzrosty „błogiego owocu sprawiedliwości” jest sprzeczne samo w sobie. Konwencjonalna idea diabła napotyka na wiele przeszkód. Na przykład rozważmy fragment Pisma, który mówi o oddaniu człowieka szatanowi „aby duch był zbawiony" (1 Koryntian 5:5), lub „aby zostali pouczeni, że nie wolno bluźnić” (1 Tymoteusza 1:20). Jeśli Szatan rzeczywiście jest istotą nastawioną na podejmowanie działań mających na celu skłanianie ludzi do grzeszenia, to dlaczego te wersety stawiają ‘Szatana’ w pozytywnym świetle? Odpowiedź: przeciwnik, „Szatan”, czy trudności życiowe mogą często skutkować pozytywnymi duchowymi efektami w życiu wierzącego. Pochodzenie GrzechuGrzech pochodzi z naszego wnętrza. Jest to naszą winą, że grzeszymy. Pamiętaj, „zapłatą za grzech jest śmierć” (Rzymian 6:23) – grzech prowadzi do śmierci. Jeśli jest to winą diabła, że grzeszymy, to sprawiedliwy Bóg powinien raczej karać diabła zamiast nas. Ale fakt, że to my jesteśmy sądzeni za nasze własne grzechy, wskazuje, iż to my jesteśmy za mnie odpowiedzialni.
Pogląd, że istnieje coś grzesznego poza nami, co skłania nas do grzeszenia jest niezgodne z nauką Jezusa. Z wnętrza, z serca człowieka, pochodzą wszystkie złe rzeczy. Jakub w 1:14 mówi nam w jaki sposób jesteśmy kuszeni: „Lecz każdy bywa kuszony przez własne pożądliwości, które go pociągają i nęcą”. Jesteśmy kuszeni przez nasze własne złe pragnienia, nie przez coś poza nami. „Skadże spory i skąd walki między wami?" pyta Jakub „Czy nie pochodzą one z namiętności waszych?” (Jakuba 4:1). Każdy z nas ulega pokusom generowanym przez własne grzeszne pożądliwości. Paweł identyfikuje źródło grzechu.Paweł narzeka: „Wiem tedy, że nie mieszka we mnie, to jest w ciele moim, dobro... Albowiem nie czynię dobrego, które chcę. ... A jeśli czynię to , czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który mieszka we mnie.” (Rzymian 7:18-20). Paweł nie obwinia za swą grzeszność jakiejś zewnętrznej istoty zwanej diabłem. Daje do zrozumienia, iż to jego własna zła natura jest tym rzeczywistym źródłem grzechu. „Już nie ja tom czynię, ale grzech, który mieszka we mnie. Znajduję tedy w sobie zakon, że gdy chcę czynić dobrze, trzyma mnie (tj. we mnie) się złe;" (Rzymian 7:20-21). Tak więc apostoł mówi, że ten sprzeciw aby żyć według ducha pochodzi z tego co nazywa on „grzechem, który w nim mieszka”. Słowo „Szatan” w Biblii1 Królewska 11:14 sprawozdaje, że :”wzbudził Pan Salomonowi przeciwnika (to samo hebrajskie słowo gdzie indziej tłumaczone jako 'szatan') w osobie Hadada Edomczyka". „Wzbudził mu też Bóg przeciwnika (kolejny szatan) w osobie Rezona... Był on przeciwnikiem (szatanem) Izraela” (1 Królewska 11:23, 25).. Bóg\ wzbudzał zwykłych ludzi, nie jakieś nadprzyrodzone istoty, aby były szatanami /przeciwnikami dla Salomona. Kolejny przykład: Piotr usiłował odwieść Jezusa od pójścia do Jerozolimy aby tam złożyć życie w ofierze. Jezus zwrócił się i rzekł do Piotra „ Idź precz ode mnie, szatanie... nie myślisz o tym co, co Boskie, lecz o tym, co ludzkie.” (Mateusza 16:23). Tak więc Piotr był nazwany przez Chrystusa szatanem. W stosunku do Boga może być użyty termin ‘szatan’Ponieważ słowo ‘szatan’ oznacza po prostu przeciwnik, dobra osoba, nawet Sam Bóg, może być określany mianem ‘szatan’. To słowo samo w sobie nie posiada żadnego związku z grzesznością. Bóg może być szatanem wobec nas poprzez:
Ale fakt, że Bóg może być nazwany ‘szatanem’ nie oznacza że On Sam jest grzeszny. Księga Samuela oraz Kronik są paralelnymi sprawozdaniami tego samego zdarzenia. 2 Samuela 24:1 podaje: „Rozgorzał gniew Pana na Izraela, tak iż pobudził Dawida przeciwko nim (Izraelowi), mówiąc: Nuże, policz Izraela i Judę!”. Ta sama relacja z 1 Kronik 21:1 mówi iż: „Wtedy wystąpił szatan przeciwko Izraelowi, pobudziwszy Dawida do tego, aby policzył Izraelitów.” W jednym fragmencie Bóg jest tym pobudzającym, w drugim czyni to Szatan. Tak więc Bóg wystąpił jako ‘szatan’ czy przeciwnik wobec Dawida. Słowo Diabeł w Biblii.Podobnie ma się sprawa ze słowem ‘diabeł’. Jezus powiedział „Czy nie dwunastu was wybrałem? Ale jeden z was jest diabłem. I mówił o Judaszu, synu Szymona z Kariotu” (Jana 6:70-71), który to był zwykłym, śmiertelnym człowiekiem. Słowo ‘diabeł’ odnosi się tutaj po prostu do niegodziwego człowieka. Kolejny przykład znajduje się w 1 Tymoteusza 3:11. Żony starszych zboru nie miały być „przewrotne”; W oryginale greckim użyto tutaj słowa ‘diabolos’, które jest tym samym słowem tłumaczonym w innych miejscach jako ‘diabeł’. Dlatego też Paweł ostrzega Tytusa, iż starsze kobiety w zborze nie powinny być ‘skłonne do obmowy’ czy ‘diabłami’ (Tytusa 2;3). Słowa ‘diabeł’ i ‘szatan’ nie odnoszą się do upadłych Aniołów czy też grzesznych istot żyjącymi poza nami. Grzech, Szatan i DiabełSłowa ‘szatan’ i ‘diabeł’ są użyte metaforycznie aby opisać nasze wewnętrzne wrodzone grzeszne skłonności. To one są naszym głównym ‘szatanem’ czy też przeciwnikiem. Są one także personifikowane, i jako takie mogą być określane jako ‘diabeł’ – nasz wróg, oszczerca prawdy. Jest to tym czym jest nasz naturalny ‘człowiek’ – samym diabłem. Związek pomiędzy diabłem i naszymi złymi pragnieniami – grzechem wewnątrz nas – jest ukazany wyraźnie w wielu fragmentach Pisma Świętego:
Jest rzeczą bardzo ważną aby zrozumieć, że Jezus był kuszony w taki sam sposób jak my. Niezrozumienie doktryny o diable oznacza, iż nie będziemy w stanie właściwie docenić natury i dzieła Jezusa. To dzięki temu, że Jezus posiadał naszą ludzką naturę – którą jest nasz wewnętrzny ‘diabeł’ – możemy żywić nadzieję zbawienia (Hebrajczyków 2:14-18; 4:15). Dzięki przezwyciężeniu pragnień swej własnej natury, Biblijnego diabła, Jezus był w stanie zniszczyć go na krzyżu. Jeśli diabeł jest osobą, to nie powinna ona już dłużej istnieć. ‘Nasze grzechy’ = ‘dzieła diabelskie’ „Kto popełnia grzech, z diabła jest” (1 Jana 3:8), ponieważ grzech jest rezultatem dania upustu naszym własnym naturalnym, złym pragnieniom (Jakuba 1:14, 15), które Biblia nazywa ‘diabłem’. „A Syn Boży na to się objawił, aby zniweczyć dzieła diabelskie." (1 Jana 3:8). Jeśli mamy rację mówiąc, iż diabeł to nasze złe pragnienia, wtedy dzieła naszych niegodziwych pożądliwości, tzn. to czym skutkują, są naszymi grzechami. Zostało to potwierdzone w 1 Jana 3:5: „On (Jezus) się objawił, aby zgładzić grzechy”. Tak więc ‘nasze grzechy’ oraz ‘działa diabelskie’ są tym samym. Dzieje Apostolskie 5:3 są kolejnym przykładem związku pomiędzy diabłem a naszymi grzechami. Piotr zapytuje Ananiasza: „Czym to omotał szatan twoje serce?”. Następnie w wersecie 4 Piotr kontynuuje: „Cóż cię skłoniło do tego, żeś tę rzecz dopuścił do serce swego?". Zrodzenie się czegoś złego w naszym sercu oznacza to samo co działanie Szatana wypełniającego nasze serce. Personifikacja (uosobienie) Jednakże Biblia naprawdę mówi jakby diabeł był jakąś osobą! List do Hebrajczyków 2 :14 mówi o nim jako o tym „który miał władzę nad śmiercią". Biblia często używa personifikacji - czyli mówienia o abstrakcyjnych ideach tak jakby były realnymi osobami. W ten sposób Księga Przypowieści 9:1 mówi o kobiecie zwanej „Mądrością” budującej dom, Rzymian 6:23 łączy grzech z kimś kto wypłaca karę śmierci. Nasz diabeł, ‘diabolos’, reprezentuje nasze złe, grzeszne pragnienia. Nie można mieć do czynienia z abstrakcyjnym diabelstwem; złe pragnienia, które rodzą się w ludzkim sercu nie mogą istnieć w separacji od człowieka; dlatego też pojęcie ‘diabła’ jest uosabiane. Grzech jest często personifikowany jako pan (np. Rzymian 5:21; 6:6,17; 7:3). Zrozumiałym więc jest, że dla ‘diabła’ także nadaje się cechy realnych istot, rozumiejąc iż ‘diabeł’ także odnosi się do grzechu. W ten sam sposób, Paweł mówi o nas jako posiadających w naszych ciałach dwie istoty (Rzymian 7:15-21)
Jednak wiadomym jest, iż nie ma w nas żadnych literalnych bytów osobowych, które walczą w naszym wnętrzu. Ta grzeszna część naszej natury jest uosabiana jako ‘ten diabeł’ (Mateusza 6:13) – Biblijny diabeł. Diabeł jest zwykłą ilustracją naszej własnej natury; grzech i pokusa mają swój początek wewnątrz nas. Rzeczywistą areną duchowego konfliktu jest ludzkie serce. Praktyczne zastosowania Jeśli zdołamy to pojąć, to będziemy codziennie walczyli aby kontrolować nasz umysł, będziemy usiłowali wypełnić nasze wnętrze słowem pochodzącym od Boga, będziemy codziennie czytać Biblię, będziemy cyniczni wobec naszych motywacji, będziemy sami siebie badać, docenimy ukrytą podatność do grzechu, którą my i wszyscy ludzie posiadamy z natury. Nie będziemy odnosili słabości innych w postępowaniu wobec nas tak osobiście; będziemy postrzegać to jako ich ‘diabła’. Wiara w osobowego diabła jest tak popularna ponieważ odciąga ona naszą uwagę od osobistej walki z naszą najskrytszą naturą i myślami. DH Wszystkie cytaty zaczerpnięto z Nowego Przekładu Osobiste świadectwa
Miałem przyjaciela, który zaczął mówić mi czego nauczył się z Biblii – że tak naprawdę, ‘diabeł’ w ogóle nie istnieje jako osoba, i że prawdziwym wrogiem są nasze skłonności, przeciwko którym musimy walczyć z pomocą Bożego Słowa. Nagle, wszystko to nabrało doskonałego sensu. Stałem się bardzo radosny, żyjąc bez strachu przed osobowym diabłem, widząc wszystkie aspekty swego życia pod Bożą kontrolą, i widząc rzeczywisty cel życia – kontrolować siebie i walczyć przeciwko naszym własnym naturalnym pragnieniom. Było to krótko przed moim chrztem i odtąd nigdy nie oglądałem się już wstecz. Biblia uczy:
|